Kars yakınlarında yaşayan bir ailenin çocukları olan Çiçek, Anuş ve Fikar'ın yolları, 1920'lerin başında Türkiye'nin Doğu sınırlarının kesinleşmesiyle ayrılmaya başlar.

23 Ekim 2009 tarihinde ihalesi gerçekleştirilen proje ile ilgili olarak Almatı Vilayeti'nin Talgar Bölge Valisi T. A. Umraliyev, Türkiye'nin kendilerine sağladığı eğitim desteğini unutmayacaklarını söyledi. Umraliyev, dünyada ekonomik bir kriz yaşanırken, TİKA'nın Kazakistan'da eğitim alanında böyle bir okul inşasına kaynak ayırmasının kendileri için büyük bir jest olduğunu aktardı.

Oyuncular: Enver Avazoğlu, Hayrullah Binali, Asiya Mustafaoğlu, Cemile Yusuf, Mustafa Murat, Fahreddin Dedegil, Vahit Hasan, Şavur Ayvaz, Polat Aslan, Gülmira Abdullahoğlu, Selma Köse, Ahmet Köse, Büşra Köse, Vahit Şehzade, Paşa Alihan, Mehmet Aslan, Bayram Arif, Yaşar Sabit, Mehmet Mustafaoğlu, Cafer Hasan, Ferdi İskender, Erdal Arif, Aziz Avazoğlu,

Bilek güreşinde kazandığı şampiyonluklarla dünyada adını duyuran Ahıska Türkü Ferit Osmanlı, yıllardır sürdürdüğü Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olma mücadelesini kazanmanın mutluluğunu yaşıyor.

Denizli'nin Honaz ilçesinde yaşayan Osmanlı, Türk kimliğini aldıktan sonra çıktığı Rusya Federasyonu'ndaki Moskova Lotoşimo Bilek Güreşi Şampiyonası'nda Amerika Birleşik Devletleri (ABD), Ukrayna ve Rusya'nın ünlü bilek güreşçilerini yenip şampiyon olarak döndü.

Osmanlı, AA muhabirine yaptığı açıklamada, 2012 yılında yapılacak olan dünya şampiyonasına hazırlandığını ve burada Türk bayrağını dalgalandıracağını söyledi.

Uzun yıllar Özbekistan'da yaşadıktan sonra ailesi ile birlikte 2004 yılında Türkiye'ye geldiklerini ifade eden Osmanlı, o dönemlerde Osmanov olan soyadını Osmanlı olarak değiştirdiğini anlattı.

Türk vatandaşı olmak için uzun yıllar mücadele ettiğini, sonunda amacına ulaştığını belirten Ferit Osmanlı, şunları kaydetti:

65 yıl önce yurtlarından zorla sürülen Ahıska Türkleri yıllardır vatana dönme hayaliyle yaşadılar. Sovyetler Birliği döneminde defalarca vatanlarına geri dönme çabaları maalesef sonuçsuz kaldı. Gün geldi Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği (SSCB) rejimi yıkıldı. Buradaki 16 Cumhuriyetten birçoğu bağımsızlığını ilan etti. Bunların içinde Gürcistan’da vardı. Yeni kurulan dünya düzeni içinde yerini almak için yönünü batıya çeviren Gürcistan kendisini Avrupa Ülkeleri yanında demokratikleşme yoluna giderek birçok angajmanlarda bulundu. Bunlardan bizi ilgilendireni, 1996 yılında başvurduğu Avrupa Konseyi üyeliğine 1999 yılında üye olarak kabul edilmesidir. Buradaki antlaşmada Ahıska Türklerinin haklarının geri iadesi şartını da kabul etti. Böylece Ahıska Türkleri farkında olmadan 55 yıl aradan sonra vatana olan hasret köprüsü Avrupalı Parlamenterlerin raporlarıyla atılmış oldu.

Bu verilen söze rağmen Gürcistan şovenizmi 6 yıl bu konuya el atmadı. Yeniden Avrupalı parlamenterler durumu rapor ederek Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi Genel Kurulu’na (AKPM) taşıdılar. Bu baskıdan sonra Gürcistan Hükümeti 2006 yılında dönemin Devlet Bakanı Giorgi Haindrava öncülüğünde başlattıkları çalışmaların sonucunda Temmuz 2007 yılında Gürcistan Parlamentosundan kanun geçirildi. Bu çok tartışılan gerçekten de Ahıskalılar açısından çok eksikleri olan kanun sayesinde sınırlar Ahıska Türklerine açılmış oldu.

Rusya’nın Krasnodar Vilayetinden 5 yıl önce Amerika Birleşik Devletlerine mülteci olarak kabul edilen Ahıska Türkleri, Ohio Eyaletinin, Dayton şehri Ahıska Türkleri kültür merkezi başkanını seçmek üzere toplandı.

Horizon Science Academy – Dayton High School’da büyük kalabalık ile yapılan Dayton şehri Ahıska Türkleri Kültür Merkezi başkanı seçimi, coşkulu ve heyecanlı geçti. Programın açılış konuşmasını yapan Ahıska cemaatinin Aksakallarından Bayram Niyazov “Şehirde artmakta olan Ahıska Türkleri nüfusunun birlik içinde, koordineli biçimde yaşam sürdürmeleri için Kültür merkezinin kurulmasına ihtiyaç duyulduğunu, bu yüzden halk ile görüşmek ve kültür merkezi başkanını seçmek için toplanıldığını, programa katılanlara teşekkür ettiğini” belirtti. İki yüze yakın kişi ile yapılan programın sunuculuğunu İlham Mamedov yaptı.

Gürcistan'ın Ahıska kentinde ailesiyle birlikte yaşayan Ahıska Türkleri Dernek Başkanı Hasanbay Müseddinov ziyaret için geldiği Türkiye’den geri dönemedi.

Oğlu Resül ile birlikte Türkiye’ye ziyaret için geldikten sonra Gürcistan’a dönmelerine izin verilmeyen Ahıska Türkleri Başkanı Hasanbay Müseddinov Türkgözü sınır Kapısı’nda 5 gündür bekliyorlar.

Hiçbir gerekçe belirtmeden Gürcü Gümrüğünde girişlerine izin verilmediğini ifade eden Ahıska Türkleri Dernek Başkanı Hasanbay Müseddinov, “Beş gündür Posof Türkgözü Sınır Kapısı’nda bekliyoruz. Ahıska’da ikamet ediyoruz. Ahıska’ya Azerbaycan’dan geldik. Gürcü yetkililer gerekçe olarak da bir şey göstermiyorlar. Yalnız alamayız diyorlar. Yetkililerden yardım bekliyoruz. Çocukların hepsi Ahıska’da ikamet ediyor ve bende Ahıska’da çalışıyorum. Burası benim vatanım. Dönüp ailemin yanında yaşamak istiyorum. Yoksa Azerbaycan’da yaşıyordum. Burası benim vatanım olduğu için Ahıska’ya geldim. Burada da kalmak istiyorum ve yetkililerden de yardım bekliyorum.” ifadelerini kullandı.

Gürcistan hükümeti tarafından çıkarılan, Ahıska Türkleri'nin topraklarına dönmesini sağlayacak ''Vatana Dönüş Yasası'' kapsamında, Bursa'dan yapılan bin 200 başvurunun, eksik belgelere rağmen kabul edildiği bildirildi.

Sürgüne Uğramış Ahıska Türklerinin Haklarını Koruma Merkezi Başkanı Paşa Alihan, AA muhabirine yaptığı açıklamada, Ahıska Türklerinin İkinci Dünya Savaşı sırasında Sovyetler Birliği'nin o dönemki lideri Stalin'in emriyle evlerinden çıkarılarak, hayvan vagonlarıyla Sibirya ve Orta Asya bozkırlarına sürüldüğünü söyledi.

Ahıskalıların sürgünün yaşandığı 1944 yılından bu yana vatan hasreti çektiğini ifade eden Alihan, bugün Kırgızistan, Özbekistan, Kazakistan, Azerbaycan, Gürcistan, Ukrayna, Rusya, ABD ve Türkiye'de yaklaşık 600 bin Ahıska Türkünün yaşadığını ve vatanlarını özlediğini dile getirdi.

Yapılan çalışmaların sonucunda Gürcistan hükümetinin 2007 yılında ''Vatana Dönüş Yasası'' çıkardığını hatırlatan Alihan, şöyle konuştu:

Gördüğünüz bu resim, yıllardır eski resimler arasında duruyordu. Ta ki Yunus Hocamızın, “Eski fotoğrafları bir araya toplayalım. Tarihi yaşatmamız lâzım. Bunun için de eski fotoğrafları derleyerek halkımızın acısı ve tatlısıyla geçmişte yaşadığı hayatı arşiv hâline getirmeliyiz.” sözü, beni bu eski fotoğraflara yöneltti. Aileden kalma eski fotoğrafları çıkardım. Bunları bir bir gözden geçirdim. Kimileri hakkında bilgi sahibi değildim. Bunlar hakkında ailemden bilgi edinmeye başladım. İçlerinde biri vardı ki hikâyesi beni derinden etkiledi. Bu, dedemin amcasının kızı olan Zahide (Zayde) ninenin hazin hikâyesiydi.

Zahide, Ahıska’nın Kılde köyünde, tahminen 1910 yıllarında dünyaya gelmiş. Önceleri Menemşe adlı ablasıyla yıllarca yaşadığı söylenir. Onun asıl hikâyesi evlendikten sonra başlamış. Genç Zahide, 1927 yılında evlenmiş. Bu evlilikten bir kız ve bir oğlan olmak üzere iki çocuğu dünyaya gelmiş. Eşinin ismini kime sordumsa bilemedi. Birinci Dünya Savaşı başlayınca eşi askere çağrılmış. O, kayınvalidesi ve iki çocuğuyla yaşamaya başlamış. Eşi askere giderken Zahide’ye, “Beni bekle, döneceğim!” demiş. Zahide’nin yıllarca sürecek olan bekleyişi işte burada başlamış…

Ahıska Türklerinin yaşadığı insanlık dramı akıllara durgunluk veren bir olaydır. Koca bir halk, doğdu büyüdüğü ata yurdundan sürgün edilmiştir.Asgarî insana lâyık şartlardan uzak bir şekilde, hayvan vagonlarına doldurularak bir ölüm yolculuğuna çıkarılmıştır. Hiçbir suç isnat edilmemiş, üstelik kendi güvenlikleri için geçici bir süre denilerek yalan söylenmiştir. Bu halk sadece Türk olduğu için bu insanlık dışı muameleye tabi tutulduğuna göre bu olaya sadece sürgün demek yeterli midir? Kış mevsiminde 15-20 hatta 30 gün süren ölüm yolculuğunun adına soykırım desek, abartmış mı oluruz? Bitmez tükenmez yollarda binlerce insan can verdi. İstasyonlarda vagonları dolaşan askerler ölüleri alıp yaban arazilere savurdular. Analar bağrına taş bastı. Eğer bu olayın adı soykırım değilse, Birleşmiş Milletler Teşkilâtı’nın neye soykırım dediği tartışılır!

Kış soğuğuna, salgınlara ve açlığa dayanarak sağ kalanlar, ulaştıkları ülkelerde tarifi imkânsız yokluklar, garip ve kimsesizlikler yaşadılar. Bunlar masal değil, bizzat yaşayanların bir kısmı hayatta. İnsanlık âlemi bunların sesine kulak vermeli değil mi?